این قشنگ ترین هدیه ایه که می تونم به شماها بدم و فکر کنم خیلی خوب باشه که روش فکر کنین و ازش نتیجه بگیرین . به نظر برای دیدن زندگی به این باور باید برسیم

روزی از روزها گروهی از قورباغه های کوچیک تصمیم گرفتند که با هم مسابقه ی دو بدند.

هدف مسابقه رسیدن به نوک یک برج خیلی بلند بود.
جمعیت زیادی برای دیدن مسابقه و تشویق قورباغه ها جمع شده بودند...

و مسابقه شروع شد....

راستش, کسی توی جمعیت باور نداشت که قورباغه های به این کوچیکی

بتوانند به نوک برج برسند.

شما می تونستید جمله هایی مثل اینها را بشنوید:

اوه,عجب کار مشکلی!!"

اونها هیچ وقت به نوک برج نمی رسند."

یا

هیچ شانسی برای موفقیتشون نیست.برج خیلی بلند ه!

قورباغه های کوچیک یکی یکی شروع به افتادن کردند...

بجز بعضی که هنوز با حرارت داشتند بالا وبالاتر می رفتند...

جمعیت هنوز ادامه می داد,"خیلی مشکله!!!هیچ کس موفق نمی شه!"

و تعداد بیشتری از قورباغه ها خسته می شدند و از ادامه دادن منصرف…

ولی فقط یکی به رفتن ادامه داد بالا, بالا و باز هم بالاتر....

این یکی نمی خواست منصرف بشه!

بالاخره بقیه ازادامه ی بالا رفتن منصرف شدند.به جز اون قورباغه

کوچولو که بعد از تلاش زیاد تنها کسی بود که به نوک رسید!

بقیه ی قورباغه ها مشتاقانه می خواستند بدانند او چگونه این کا ر رو

انجام داده؟

اونا ازش پرسیدند که چطور قدرت رسیدن به نوک برج و موفق شدن رو پیدا کرده؟

و مشخص شد که...

برنده ی مسابقه کر بوده!!!

نتیجه ی اخلا قی این داستان اینه که:
هیچ وقت به جملات منفی و مأیوس کننده ی دیگران گوش ندید... چون

اونا زیبا ترین رویا ها و آرزوهای شما رو ازتون می گیرند--چیز هایی که

از ته دلتون آرزوشون رو دارید!
هیشه به قدرت کلمات فکر کنید.
چون هر چیزی که می خونید یا میشنوید روی اعمال شما تأثیر میگذاره

پس

همیشه....

 
مثبت فکر کنید!

و بالاتر از اون

 کر بشید هر وقت کسی خواست به شما  بگه که به آرزوهاتون نخواهید رسید!

و هیشه باور داشته باشید:

من همراه خدای خودم همه کار می تونیم بکنیم

این متن رو به 5 تا "قورباغه کوچولو" که براتون اهمیت دارند بفرستید.

به اون ها کمی امید بدید!!

 آدم های زیادی به زندگی شما وارد و از اون خارج میشن... ولی

دوستانتون جا پا هایی روی قلبتون جا خواهند گذاشت.

و باز هم هیچ ربطی به وبلاگم نداره :

امروز یعنی ۱۲ بهمن تولد خاله ی عزیزمه .

 خاله مریم جونم تولدت مبارک

راستش دیگه نمی خوام اینجا با کلمات خودم بنویسم یعنی خیلی خوب نمیشه نوشت ! آدم مجبوره خیی حرف هایی رو که دلش می خواد بزنه مخفی کنه و شایدم بعضی حرفایی رو که باور نداره تا یه حد کمی بنویسه ولی نه اینکه تاحالا حرفهام این جوری بوده باشه ها نه نبوده ولی خوب توی نوشتن تو این وبلاگ زیاد راحت نیستم !البته منظورم نوشتن به این سبک یعنی با سر هم کردن جمله های عامیانه و ساده خودم و گفتن حرفام با کلمات خودمه درست مثل نوشته ای که دارین می خونین . شاید اینکه نمی خوام اینجوری بنویسم به خاطر اینه که من یه چیز دیگه می نویسم و دیگران یه چیز دیگه برداشت می کنن . این رو خودم بار ها دیدم و فهمیدم و خوب خیلی بده  آدم رو غیر از اونی که هست فرض کنن حتی بهتر از اونی که هست ! برای همین دیگه این جوری نمی نویسم یا حداقل خیلی کم می نویسم . مثل قبل باز هم داستان .. داستان هایی که پشتش حرفای خودمه ولی خوب حداقل با اون داستان ها نسبت من قضاوت نمی کنین و شاید داستان ها معنا رو بهتر برسونن تا نوشته های خودم ... !! به هر حال فقط هدفم از این وبلاگ اینه که حرفای خودم رو همونجوری که هست به شما بگم و شما دوست داشته باشین وبخونین فقط طرز گفتنشون رو می خوام مثل قبل کنم ... فکر کنم اون جوری اشتباه و خطا هم برای شما و هم برای من کمتر  بشه ...

و فقط یه چیز دیگه سوالی که قبلا پرسیده بودم  ...

زیبایی عشق رو متولد می کنه یا عشق زیبایی رو ؟

بهش خیلی فکر کردم ! و خیلی جواب پیدا کردم خیلی  که هر کدومش بقیه رو نقض می کنه نمی دونم  شاید اشکال جواب به خاطر خود سوال باشه ! الان که خوب فکر می کنم می بینم نه عشق هست نه زیبایی . اصلا این دوتا اصلا وجود ندارن ! اگه وجودی هم داشته باشن ما تو خیال خودمون آفریدیمشون! ببینم می شه یه آدمی که صداقت براش خیلی مهمه عاشق آدمی بشه که همیشه بهش دروغ می گه!!! می شه؟؟ اگه هم بشه حتما یه چیز دیگه ای براش از صداقت مهمتر بوده که شاید خودش هم نمی دونسته و طرف مقابلش داشته . پس این عقاید و خواسته های ما هستن که باعث می شن زیبایی در وجود طرف مقابلمون ببینیم و عاشقش بشیم و دوسش داشته باشیم .

به نظر من که غیر ممکنه ما اعتقادات و یا باورها و یا علاقه هایی داشته باشیم و علاقه های بعدمون رو بدون شباهتی به اون ها شکل بدیم . شاید بگین نه من آدمی رو می شناسم که مثلا خیلی قیافه براش مهم بوده ولی بعدا با یه آدم معمولی و یا حتی زشت ازدواج کرد (این مثال رو برای این می گم که  برای همه قابل لمسه !) خوب منم می گم برای اون آدم قیافه مهم بوده ولی یه چیز دیگه ای براش مهمتر بوده که در وجود یه نفر با قیافه ی معمولی دیده و به خاطر خواسته ی بلاترش از خواسته درجه دومش چشم پوشی کرده و خوب شاید زندگی یعنی همین .. گذشتن از خواسته ها به خاطر علاقه واقعی ...

ما هیچ وقت نمی تونیم دوست داشتنی رو به وجود بیاریم مگر اینکه خودمون بخوایم و عشق واقعی هیچ وقت اتفاقی نیست . و البته هیچ وقت هم پایدار نیست مگر اینکه باور کنیم در کنار این زیباترین ما شاید زشتترین هم باشه و باید یاد بگیریم به خاط زیباترین بودنش زشت ترینش رو هم باور کنیم .

          برای رسیدن به بهشت باید باور کرد که جهنمی هم هست ...