اول از همه شب یلدا تون مبارک.

امیدوارم همیشه براتون همون شب یا روزی باشه که باعث می شه شاد باشین و امیدوارم عمرتون پر باشه از لحظه هایی که دوست دارین زندگی رو با تمام خوبی ها و بدی هاش تنفس کنین.

خوب تا حالا نشستین فکر کنین چرا شب یلدا !! اصلا چرا به ما یاد دادن طولانی ترین شب سال با هم با شیم و با هم شاد باشیم ؟ اصلا چرا نشینیم گریه کنیم؟ چرا دور هم جمع نشیم با هم گریه کنیم!؟ چرا اجداد ما با هم خندیدن رو انتخاب کردن؟ چرا دوست داشتن با هم باشن و اصلا چرا طولانی ترین شب سال باید بشه یکی از شاد ترین شب های سال. اصلا  تا حالا به خود زندگی فکر کردین؟ به اینکه آخر این همه تلاش و شاید شاد بودن ها چی می شه؟ بهترین هم باشیم آخرش چی می شه؟ اصلا به دلیل زندگی کردن فکر کردین؟ و تاحالا شکلی از زندگی برای خودتون مجسم کردین؟

من که فکر می کنم خود زندگی هیچ ارزشی نداره. هیچی. شاید تعجب کنین و بگین نه تو روحیت خرابه و ... ولی من بازم می گم زندگی هیچ ارزشی نداره . بلکه می گم زندگی هرچی داره از من داره . منم که به اون جون می دم . خدا منو آفریده و من هم زندگی رو . منم که با دستای خودم به این زندگی خمیر مانند شکل می دم و این منم که بهش می گم چه شکلی باشه حتی اگه این خمیر خراب و سفت هم باشه باز هم من شکلش می دم  و منم که بهش ارزش می دم . ا وبلاگ من زندگیه و همونجوری که من این وبلاگ رو درست کردم شما هم زندگیتون رو می سازین . خیلی وقت خیلی ها میگن زندگی با من این کارو کرد  زمونه به من بد کرد یا شانس به من رو آورد و ... ولی به نطر من تمام اینارو خود اون آدم با فکر و رفتار خودش ساخته . هرکسی هر اتفاقی براش می افته مسئولش خودشه . نمی گم دیگران هیچ اثری ندارن نه دیگران هم اثر دارن و هم باعث پیشرفت می شن و هم باعث سقوط ولی هیچ وقت نمی تونن باعث نابودی  یا زندگی کردن شما بشن . اونا فقط شما رو این طرف و اون طرف هل می دن و  این شما هستین که اجازه می دین این نیرو ها به شما وارد بشن و فقط شما هستین که اجازه داخل شدن به خونه ی افکار و دلتون رو به بقیه میدین . کسی که ناراحته خودش اجازه داده که ناراحتی بر احساساتش اثر بذاره و فقط و فقط خودش اجازه داده ناراحتی  فرمانرواش باشه.

خوب شاد بگین تو تاحالا غم نیومده سراغت و هنوز بچه ای و خیلی چیزا رو نمی دونی . شاید این جوری باشه ولی منم اندازه ی خودم مشکلات داشتم و خیلی خوب اینو حس کردم . و با تمام وجودم باور دارم که زندگی هر شخص هیچ چیز جز افکار خود اون شخص نیست .بله من خیلی کوچولو تر از اونی هستم که به شما بگم چی کار کنین و اصلا شما برای زندگی خودتون اراده دارین ولی به خدا امتحانش هیچ ضرری نداره . امتحان کنین . یه هفته نذارین هیچ چیزی باعث ناراحتی شما بشه هیچ چیز و هیچ چیز . به مسائل فکر کنین ولی هرگز نذادین که اونا فکر شما رو خراب کنن چون فکر رفتار رو شکل می ده و رفتار و فکر هم زندگی رو .

پس بیاین از همین حالا شاد باشیم . خودمون به زندگی ارزش بدیم و برای یه لحظه هم شده خودمون لذت بردن رو بدونه هیچ دلیلی تجربه کنیم . فقط برای یه لحظه هم شده سازهای دیگه رو نشنویم و زندگی رو با ساز خودمون بزنیم .

و بیاین در تاریک ترین و طولانی ترین شبهای زندگی مون خودمون به زندگی زیبایی فراموش نکردنی بدیم .

 موفق باشین   نگار 

این دفعه بر خلاف همیشه سوالم برای سنجش نیست و نمی خوام با حرفام بقیه رو از نظر خودم بسنجم این واقعا یه سواله که خودم هنوز نتونستم جوابشو پیدا کنم خوشحال می شم جواب های شما رو هم بدونم به نظر شما:

زیبایی عشق رو متولد می کنه یا عشق زیبایی رو ؟

تذکر: این سوال فقط برای انسان ها نیست برای شغل ِ محل زندگی و... هم صادقه به طور مثال علاقه به شغلتون اون رو براتون زیبا می کنه با خود شغلتون زیباست که برای شما هم علاقه ایجاد می کنه و خوب مثال دیگه هم انسان ها:  زیبایی یه نفر باعث علاقه شما نسبت به اون می شه یا به دلیل علاقتون  اون شخص برای شما زیبایی خاصی پیدا می کنه؟